فاطمه بنت محمد (۶۰۵ م. در مکّه - ۶۳۲ م. در مدینه)^[۱] دختر محمد و خدیجه، همسر علی بن ابی‌طالب و مادرحسن و حسین دو امام نخست شیعه است.^[۲] او از شخصیت‌های بسیار محترم برای تمامی مسلمانان (به‌ویژهشیعیان)^[۱] است،^[۲] در مورد روز دقیق تولد و مرگ او توافق چندانی نیست.

برخلاف منابع مذهبی بسیاری که در مورد فاطمه وجود دارد، گزارش‌های خالص تاریخی زیادی در مورد زندگی او وجود ندارد. اطلاعات خالص تاریخی در مورد فاطمه بسیار اندک می‌باشند و بیشتر گزارش‌ها تنها برگ‌هایی نامهم از زندگی وی را پوشش می‌دهد. در منابع اهل سنت فاطمه بر روی شخصیت او به عنوان بانوی پرهیزکار با ایمان تأکید می‌کنند. این منابع به‌خصوص در مورد فاطمه به عنوان دختر پیامبر مسلمانان، زندگی زاهدانه او، و شخصیت او به عنوان الگوی تقوا تأکید دارند. وی یکی از چهارده معصوم در نزد شیعیان دوازده‌امامی است.